Zabójcza kołysanka

Martha nienawidzi Joego. A Joe nie cierpi Marthy.

Ale Joe postanowił podkręcić tempo tej przebrzmiałej historii miłosnej.

Jego serce chce bić z nowym zapałem. Musi mu się udać.

Tej nocy Joe Telenko postanowił zamordować Marthę.

Martha marzyła o tańcu.

A nogi Marthy pobudzały do tańca marzenia Joego.

Na wiejskiej drodze dzień po ślubie marzenia Marthy i Joego umarły.

Dziś wieczorem Martha tchnie nowe życie w swoje marzenie.

Zatańczy na grobie Joego.

Raz? Dwa?

Joe i Martha mają swoje, bardzo odmienne, spojrzenie na całą tę sytuację.

Trzy!

Znikąd pojawia się Dillon, który musi ich znaleźć.

Już rozpoczął poszukiwania.

Przy tym obsesyjnie pomrukuje pod nosem słowa starej kołysanki:

„Sleep… little… baby”.

Tome (Philippe Vandevelde) to jeden jeden z najbardziej rozpoznawalnych belgijskich scenarzystów. Wielokrotnie nagradzany, „Zabójcza kołysanka” jest świetnym przykładem, jak potrafi wyjść poza mainstream  i napisać rzecz brudną, psychologiczną, noir. Tę samą historię pokazuje tu z innej perspektywy, przez co to, co czytelnik „wie” po tomie 1, zaczyna się sypać w tomie 2 i 3.

Ralph Meyer to natomiast rysownik świetne znany polskiemu czytelnikowi z serii Undertaker. Jednak to właśnie „Zabójcza kołysanka” otworzyła mu drogę do popularności na rynku europejskiego komiksu. W tej serii Meyer nie tylko rysuje — on także robi kolory. To ważne, bo klimat „Kołysanki” stoi w ogromnej mierze na brudnych tonacjach, oświetleniu, poczuciu chłodu i zmęczenia.