Zofia Licharewa – założycielka muzeum w Kętrzynie

Zofia Licharewa (1883-1980) zanim znalazła się w dzisiejszym Kętrzynie i w 1946 r. założyła działające do dziś muzeum, doświadczyła tylu przeżyć, że wystarczyłoby ich do obdzielenia biografii co najmniej kilku osób. Jej droga życiowa zawiodła ją z arystokratycznych salonów carskiej Rosji na pensję dla dobrze urodzonych panien we Francji i do szkoły misyjnej w Szanghaju, z wojskowego lazaretu w Petersburgu do tundry na Półwyspie Kolskim i wiejskich szkół rosyjskiej prowincji, z Warszawy w Góry Świętokrzyskie i z krakowskiego uniwersytetu na Suwalszczyznę.

Nie mniej ciekawe niż podróże w przestrzeni geograficznej były jej wędrówki po różnych przekonaniach, pasjach, zawodach i zainteresowaniach. Zmieniła wyznanie, wstąpiła do zakonu i służyła rannym jako siostra miłosierdzia. Studiowała fizykę, mineralogię i filozofię. Pracowała jako nauczycielka przyrody, geolog w terenie i akademicki historyk sztuki. Parała się publicystyką na temat sztuki sakralnej i prześladowań religijnych i społecznych w ZSRS.

W powojennym Kętrzynie poświęciła się ratowaniu przed zniszczeniem i rabunkiem zabytków i innych dóbr kultury, działała na rzecz zachowania i popularyzowania dziedzictwa regionu. Kierowała muzeum, prowadziła zajęcia w szkołach, wykłady dla dorosłych i pogadanki przez radiowęzeł, napisała monografię „Kętrzyn. Z dziejów miasta i powiatu”. Czynnie angażowała się w sprawy miasta i regionu także po przejściu na późną emeryturę.

Co motywowało ją do podejmowania kolejnych wyzwań? Jak radziła sobie, żyjąc w opresyjnych systemach politycznych i w obcych społecznościach, wędrując i pracując w trudnym terenie? Kogo poznała na swoje drodze i w jaki sposób kształtowały się jej relacje z innymi? Dlaczego wciąż szukała swojego miejsca na świecie i czy je w końcu znalazła? Odpowiedzi na te i inne pytania dotyczące niezwykłego życia Zofii Licharewej poszukiwali autorzy niniejszego komiksu. Warto sprawdzić, jak im się to udało.