Czcigodna kompania wytwórców strzał

James Tate jest „poetą możliwości, zmiany, zaskakujących ciągów dalszych, rozkosznych i  potwornych, poetą wszechobecnego zdarzenia…” – pisał John Ashbery o  autorze  Czcigodnej
kompanii wytwórców strzał, który  uchodził za  najbardziej „nieamerykańskiego” spośród poetów amerykańskich swoich czasów. Począwszy od  debiutu w  1967 roku, z  każdą kolejną książką utwory Tate’a stawały się coraz bardziej swobodne, nonszalanckie i  silniej nasycone nonsensownym humorem.

Jak zauważają Dawid Kujawa i  Rafał Wawrzyńczyk w  posłowiu do  książki, „łatka «surrealisty», trzymanie się na  uboczu szkół i  prądów artystycznych, idiom nasycony dowcipem do  tego stopnia, że  odczyty jego wierszy przerywane były salwami śmiechu – wszystko to  sprawiło, że  Tate, «jak Beckett, Nabokov i  Rimbaud», pozostał dla czytelników i  adeptów sztuki pisarskiej «tajnym wspólnikiem w  zakazanych przyjemnościach, jednym z  wielkich książąt dziwactwa, rozrabiaką, niestrudzonym wywrotowcem, wyzwolicielem». Albo, by  posłużyć się jego własnymi słowami, «zabójcą, […] bliźniakiem lub wybawcą» amerykańskiej poezji u  schyłku XX wieku”.

Opublikowana w  1994 roku  Czcigodna kompanii wytwórców strzał, za  którą autor otrzymał National Book Award, to  tom przejściowy. Wyraźnie dostrzegalne są  tu  najważniejsze cechy
stylu Tate’a z  dawniejszych zbiorów jego wierszy, a  jednocześnie widać już zalążek nowej poetyki: twórca chętniej sięga po  rozwiązania charakterystyczne dla prozy i  konstruuje
obrazy, które często okazują się wielopoziomowymi, starannie skomponowanymi alegoriami.