Strach, śmiech i łzy. Dyskursy antropologiczne w literaturze (nie tylko) śląskiego baroku

W moich badaniach nad literaturą i kulturą śląskiego (i niemieckiego) baroku szczegó lną uwagę poświęcam dyskursom antropologicznym epoki, wspó łkształtującym światy codzienności, a także ich literackiemu przedstawianiu. [&hellip ] Literatura baroku pokazuje wyraźnie, jak antropologia strachu wspó łokreślała ludzkie życie oraz historię relacji płci w owym czasie. Pod pojęciem antropologii strachu rozumiem obraz człowieka i koncepcje płci, jakie rozwinęły się w epoce zdominowanej wojną trzydziestoletnią tudzież towarzyszącymi jej egzystencjalnymi doświadczeniami i przeżyciami. [&hellip ] Ramę moich rozważań w niniejszym studium stanowią z jednej strony dyskurs płci, w któ rym werbalizuje się strach przed kobietą oraz &ndash z drugiej &ndash dyskurs autorstwa, w któ rym eksponuje się wyraźnie strach kobiet przed pisaniem. W tak oznaczonym polu badawczym znalazły się dyskurs starości i ciała, śmierci i miłości. Aktualne interdyscyplinarne badania nad wczesną nowożytnością jasno pokazały konieczność re-wizji wielu dotychczasowych ustaleń, interpretacji i stanowisk wobec dyskursó w epoki. Najważniejszym dezyderatem badawczym jest przy tym pluralistyczne spojrzenie na zjawiska i procesy zachodzące we wszystkich obszarach kultury tej epoki, aby w napięciu i kontrowersji pomiędzy autorytatywnością i pluralizmem dotychczasowych pozycji ukazać jej dynamikę. Szczegó lnie interesujące są dla mnie w tym kontekście tzw. przestrzenie nieuwagi, zatem obszary traktowane dotąd jako historycznie irrelewantne dla kultury. Pozwalają one bowiem poznać i opisać procesy uznawane za normatywnie i autorytarnie regulowane, a któ re w perspektywie pluralistycznej jawią się jako otwarte i kontrowersyjne.

ze Wstępu