Wiejskie dzieci. Kiedy nasi przodkowie byli mali

Polska wieś przełomu XIX i XX wieku to miejsce, w któ,rym dzieciństwo &ndash, rozumiane jako szczegó,lny, chroniony okres życia, przeznaczony na naukę i zabawę &ndash, praktycznie nie istniało. Małe dzieci w chłopskich rodzinach żyły w zasadzie tymi samymi sprawami, któ,rymi żyli dorośli. Tak samo dotyczyła ich praca, obowiązki i lęk przed głodem czy śmiertelnymi chorobami. Brzmi przygnębiająco? Niewątpliwie. Tym bardziej gdy uświadomimy sobie, że tamte niedożywione, przemęczone, pozbawione beztroski maluchy były naszymi prababkami i pradziadkami.

W swojej książce Aneta Godynia spogląda na koniec XIX, początek XX wieku i na II Rzeczpospolitą oczami wiejskich dzieci. Pokazuje między innymi codzienny znó,j, któ,rym przede wszystkim wypełniona była ich egzystencja. Pisze ró,wnież o zabawach, edukacji, karach, ó,wczesnym podejściu do wychowania oraz o relacjach dzieci z dorosłymi. Opowiada o emocjach, marzeniach i tęsknotach. Przywraca głos najmłodszym sprzed ponad stulecia &ndash, tym, z któ,rych codzienności wyrosły nasze korzenie.

Dla czytelnikó,w, któ,rzy chcą lepiej zrozumieć losy swoich przodkó,w i przyjrzeć się codzienności, w jakiej dorastały wcześniejsze pokolenia Polakó,w, książka ta będzie cennym źró,dłem wiedzy o dzieciństwie w XIX-wiecznych chłopskich rodzinach.