Uwięzieni w słowach rodziców. Jak uwolnić się od zaklęć, które rzucono na nas w dzieciństwie

Słowa, któ,re niszczą. Słowa, któ,re budują

Od początku swojego życia funkcjonujemy wśró,d słó,w. To one nas stwarzają i kształtują, kiedy jesteśmy małymi i większymi dziećmi istotami najbardziej wrażliwymi i bezbronnymi wobec przekazu ze strony rodzicó,w, dziadkó,w, opiekunó,w w przedszkolu i szkole. Słowa nadają nam tożsamość, słowami jesteśmy ubierani albo w siłę i poczucie własnej wartości, albo w oczekiwania społeczne, któ,re wynikają z lęku, unieruchamiają. Słowa tworzą wzorce myślenia i działania, z któ,rymi każdy z nas nieświadomie idzie przez życie.

Takie słowa są jak zaklęcia. Mogą odebrać głos, bo dzieci i ryby głosu nie mają. Mogą zamrozić emocje, bo chłopaki nie płaczą. Mogą zasłonić potrzeby nie ró,b kłopotu. Mogą zabrać odwagę wyrażania siebie, gdy wciąż słychać nie wydziwiaj. Mogą uśpić w nas życie na długie lata. Na szczęście wobec tych słó,w-zaklęć nie jesteśmy bezbronni. Uświadomiwszy sobie, któ,re fatalne sformułowanie steruje akurat nami, możemy je z siebie zrzucić, odwołując się do innych, uzdrawiających słó,w, możemy stworzyć dla siebie nową rzeczywistość i stać się w pełni sobą.

Bo słowa mają moc. Niszczącą lub uzdrawiającą. I tylko od nas ostatecznie zależy, do któ,rych się odwołamy.