Justyna. Blog drugi

Czy dziewięćdziesięcioletni autor słynnej „Trylogii rzymskiej” zakochał się naprawdę w kobiecie, która mogłaby być jego wnuczką? Czy może dał się tylko zwieść internetowi, a teraz, po swojemu, z klasą, dystansem, erudycją i humorem, zwodzi nas?

W rozpoczętym wiosną 2015 Blogu Drugim, znów pojawia się tajemnicza Justyna – ale to… inna Justyna, nazywająca się tylko tak samo jak poprzednia! Istnieje rzeczywiście, jest psychologiem, wielbi kulturę antyczną i pisze pracę doktorską związaną z „Trylogią rzymską”, więc zwraca się do jej autora. Wkrótce zasiadają na wirtualnych kozetkach, by poddać się próbie psychoanalizy. Czy podejmą większą próbę - spotkanie w realu?

Mistrz Bocheński wirtuozowsko gra – ze sobą, ze swoją „ukochaną”, z konwencjami romansu, z wirtualem i realem, i oczywiście z czytelnikami. Lecz w obie rzeczywistości wdziera się ta trzecia, polska i światowa, prawdziwa, a jak zmyślona przez szalonego bajkopisarza. To ona jest pretekstem do przenikliwych, wplecionych tu rozważań o kłamstwach populizmu i Wielkim Prezesie, o Wałęsie i sensie demokracji, o konsekwencjach zamykania się przed uchodźcami i nieuchronnej globalizacji kultury, o feminizmie i ruchu #MeeToo, który może wstrząsnąć posadami świata. Zaskakuje też trafność przewidywań na najbliższą przyszłość, snutych przez dwa i pół roku prowadzenia blogu, jakie niestety już poczęły się sprawdzać…

Miłość dostatecznie opisana przez trzy tysiące lat była zawsze romansem dwojga młodych. Przydałoby się w końcu jakieś urozmaicenie. Jedno z tych dwojga byłoby młode, drugie stare. To się zdarzało w opisach i zwłaszcza w komediach, a kończyło wyśmianiem starego, z reguły mężczyzny, już nie daj Boże – starej kobiety. Pora chyba po wiekach zmienić coś w schemacie, gdy wszystko się na każdym kroku zmienia. Aha, mnie to nie dotyczy, ja oczywiście jestem całkowicie młody, ponadto można mnie wyśmiać, nikomu nie bronię.

Jacek Bocheński