Rachunkowość w Polsce w okresie międzywojennym 1918-1939

Przypadająca w 2018 roku setna rocznica odzyskania przez Polskę niepodległości po 123 latach zaborów stanowiła dla autorów monografii szczególną okazję do podjęcia próby ukazania znaczenia dorobku w zakresie regulacji, praktyki i teorii rachunkowości w Polsce w latach 1918–1939, w okresie tak bardzo ważnym z punktu widzenia tworzenia instytucji państwa i rozwoju gospodarki rynkowej w naszym kraju.
Książka opisuje stan regulacji prawnych i kształtowanie się praktyki rachunkowości, zawiera też interpretację piśmiennictwa dotyczącego rachunkowości w dwudziestoleciu międzywojennym w Polsce w świetle uwarunkowań historycznych oraz przemian społeczno-gospodarczych w tym okresie. W czterech rozdziałach monografii autorzy przedstawiają następujące zagadnienia: (1) historyczny i społeczno-ekonomiczny kontekst rozwoju rachunkowości w Polsce, (2) ustawodawstwo w dziedzinie rachunkowości i podatków, (3) rachunkowość finansowa oraz (4) rachunek kosztów w Polsce w dwudziestoleciu międzywojennym. Praca prezentuje zatem najważniejsze elementy rozwoju rachunkowości w Polsce w badanym okresie, tj. aspekty prawne, teoretyczne, dydaktyczne oraz praktyczne w zakresie prowadzenia ewidencji księgowej, sporządzania sprawozdań finansowych, rachunku kosztów i budżetowania.
Niniejsza monografia wypełnia w znacznym stopniu lukę badawczą w obszarze historiografii rachunkowości w Polsce. Podjęta w niej problematyka była wcześniej przedmiotem zainteresowania niewielu badaczy, a wyniki ich badań są rozproszone w artykułach i referatach konferencyjnych. Monografia ta może być źródłem wiedzy zarówno dla pracowników naukowych, jak i studentów oraz doktorantów zainteresowanych historią rachunkowości. Autorzy ukazują w niej istotny wkład prawodawstwa i piśmiennictwa rachunkowości w Polsce w okresie międzywojennym w postrzeganie rachunkowości finansowej i rachunku kosztów w następnych dziesięcioleciach w naszym kraju.