Chochoły

Chochoły to powieść współczesna. Oto kamienica w Krakowie. Rodzina właścicieli odzyskuje kolejne mieszkania i łączy je w jeden wielki Dom - samoistny, wielopokoleniowy organizm pełen ukrytych przejść, wielkich  sal i krętych schodów. Nowa sytuacja przemienia dotychczasowe relacje i  ujawnia drzemiące w ludziach namiętności. Każdy coś przed kimś ukrywa i w tym niedostatku prawdy zaraża się skłonnością do mistyfikacji.

Książka ukazała się z rekomendacją Jacka Dukaja, który napisał m.in. " "Chochoły" Wita Szostaka to próba literackiego uchwycenia owego fenomenu, efektowna obiektywizacja tego, co najbardziej subiektywne. Tak metafora wydobywa prawdy intymne: tamtego poranka niebo lśniło jak lód, tamtego wieczora wszystko było jak nieważkie. I oto popłyniesz z rodziną Chochołów kanałami Krakowa-Wenecji, przebiegniesz wojennymi ulicami Krakowa-Sarajewa, spoczniesz nad brzegiem Morza Śródziemnego obmywającego starożytny port Kraków. Żyjemy w innych światach, ta powieść kładzie mosty między nimi."

*  *  *

"Narracja ociera się o strumień świadomości, nieraz ubiera świat w karby klasycznej, eleganckiej frazy, czasami rzeczywistość staje się jedynie cieniem odbitym w gombrowiczowskim niemal chaosie pomijanych słów, powtarzanych wielokrotnie wyrażeń. Zachował przy tym Szostak autentyzm (...) nie spodziewałem się, że będzie to tekst tak niesamowity, tak głęboko analizujący ludzką codzienność."

Bartosz 'Zicocu' Szczyżański (Politergeist)

"Szostak to jeden z nielicznych pisarzy potrafiących idealnie dopasować frazę do treści, oddać opisywaną rzeczywistość nie tylko słowami, ale również samym sposobem jej przekazu. Czytelnik zatapia się w tekście, płynie w rytm skomplikowanych, pogmatwanych zdań. Rzadko obcowanie ze słowem pisanym przynosi tak dużo satysfakcji i niesie ze sobą tak pozytywne doznania estetyczne."

Tymoteusz "Shadowmage" Wronka (Katedra)

"Chochoły" to przede wszystkim obyczajowa opowieść o rodzinie - o małych i dużych ustępstwach, o trudnej czasem tolerancji dla najbliższych. Szostak opisuje rodzinę w chyba wszystkich jej przejawach - w życiu codziennym i świętowaniu, w czasie radości i smutku; zajmuje się także rolami, jakie są nam w rodzinie przypisywane i jakie sami mniej lub bardziej dobrowolnie przyjmujemy. (...) negatywne cechy narratora nie pozwalają na polubienie go - jednocześnie dostrzegłem w nim część swoich, niezbyt pozytywnych przymiotów. Ta sama bliskość dotyczy Szostakowych opisów - wigilijnego bez-czasu, przechodzących w rodzinny mit miejsc i zdarzeń z dzieciństwa, piętrowych wymówek, wyrastających z błahych i w sumie niepotrzebnych kłamstewek - to wszystko sprawiało, że odbierałem "Chochoły" na głębszym, osobistym poziomie, jako "swoją" opowieść.

Michał Kubalski "Esensja"

Wit Szostak urodził się w 1976 r., przed "Chochołami" opublikował książki beletrystyczne: Wichry Smoczogór, Poszarpane granie, Ględźby Ropucha, Oberki do końca świata. W roku 2008 otrzymał Nagrodę im. Janusza A. Zajdla za opowiadanie Miasto grobów. Uwertura opublikowane w antologii Księga strachu 2.